Bir Kötülük

“oyunlar yazıyorum yorgun matador kimse satın almıyor dargın matador” mısralarıyla dillendiriyor civan-ı şahane pierre henri cami’ yi yorgun matador oyununda. şu sıralar kendimi tıpkı cami gibi hissediyorum ben de. führer’in almanyasında kitaplar yakılıyorken, hicivciler bir şekilde engelleniyorken cami de alıyor nasibini bu ambargodan. bu yüzden köpeğine adolph ismini takıyor. bunları civan-ı şahane’nin yorgun matador isimli oyununda öğreniyoruz. ben de diyorum hukuklar çalışıyorum, bir sınava yaramıyor. tarihler coğrafyalar hatmediyorum hiç bi boka yaramıyor. ordinaryus olsan faydası yok kpss mandallamıyor. bir köpeğim yok ama olsa ösym koyabilirim ben de. kendime inancımın iyice yerlerde sürünen bir seviyeye indiği şu günlerde, bir işe girdikten sonra ne kadar işime yarayacağı muamma olan müfredat kitaplara bakıyorum. baktıkça kararıyor içim yüz çeviriyorum. bu yüz çevirmem de pek bir işe yaramıyor. yani kitaplar bana el pençe divan şeklinde “ya sen de kusura bakma bizi çalıştın, biz de senin aklında kalmadık. bu boktan süreç gereği bize bakman gerekecek, ama bak geçecek sıkma canını” gibisinden tesellilere girişmiyorlar. girişmelerine de gerek yok zaten çünkü kitapların bir suçu yok. gkk hipotezi burada sökmüyor yani. bari ertelenmese birşeyler… ne bileyim… ertelemek ertelemek ertelemek… to be or not to be yi düşündürtmüyor adama bu süreç. to be yi iplemeyip devamlı to have in dalgalı sularında kıyıya ulaşmaya çalışıyoruz. to have a iş, to have a money vs, vs…. kafam karman ve bir o kadar da çorman. bu nitelemyi de kim uydurmuş ki? çorman ne demek mesela? saçmalama özgürlüğümü limitsiz kullanmak istiyorum. kimseye bir şey anlatmak istemiyorum, anlatmaya çabalamak da.

Okumaya devam et: 
yorgun coffeé